Geloven is...

... voor Gea

Het persoonlijke verhaal van Gea

‘Mijn getuigenis is mijn verhaal’, vertelt Gea, als we bij haar aan de koffie zitten. En dat verhaal deelt ze graag met vrienden, familie en buren. Niet door op de hoek van de straat te gaan staan, maar door haar levenswijze te laten zien hoe goed het leven met God is. ‘Het ontvlammen van dat kleine waakvlammetje gebeurt vaak vanuit relaties. Als vrienden zien wat God in mijn leven doet, worden ze vanzelf geraakt.’ Dit is haar verhaal:

 

'Waar ik God gevonden heb? Bij de buren. Hoe oud ik precies was weet ik niet meer. Ergens  halverwege de basisschool was het, denk ik. Met mijn buurmeisje waar ik veel mee speelde had ik wel eens gesprekken over haar geloof.  In kinderlijk eenvoudige taal werd de kern van de bijbel mij duidelijk. Ze vertelde over Jezus aan het kruis en de twee misdadigers die samen met hem gekruisigd werden. Dat  één daarvan Jezus bespotte, maar de ander aan Hem vroeg: ”Jezus, denk aan mij wanneer u in uw koninkrijk komt.” En dat Jezus daarop antwoordde: ”Ik verzeker je: nog vandaag zul je met mij in het paradijs zijn.” Dit simpele zinnetje, dat hoe je leven er ook uit heeft gezien, wat voor misdadiger je ook geweest bent, dat als je werkelijk bij Jezus aanklopt en om zijn vergeving vraagt, Hij je alles vergeeft en dat je eeuwig bij Hem in het paradijs zult zijn…

 

Een mooie belofte: een eeuwig leven, de leeuw naast het lam, geen pijn en geen verdriet… het paste in de rij van sprookjes waar alle kinderen dol op zijn en dat beviel me wel. Maar toch was dit een ander ‘sprookje’. Als  ik wel eens mee ging naar de zondagschool of als mijn buurmeisje me over Jezus vertelde, leek het wel of we niet met zijn tweeën waren. Alsof Hij er zelf bij was. Dat gevoel kon ik nooit zo goed onder woorden brengen, maar dat maakte denk ik wel dat dit ‘sprookje’ me nooit heeft losgelaten, toen ik Assepoester en Sneeuwwitje allang vaarwel had gezegd.

 

In de pubertijd kwam er een keerzijde.  Het uitgaansleven ontdekken en lekker de bloemetjes buiten zetten, daar had ik geen God bij nodig. Iemand die mijn geweten aansprak, dat kwam even niet goed uit.  Misschien kon ik God even ‘parkeren’  en terugkomen als ik hoogbejaard was en het bijna tijd werd om te gaan. Maar ja, in mijn achterhoofd wist ik ook wel dat het zo niet werkte… Het verlangen naar een stabielere relatie met God was er wel, maar ja, het leven was zo druk en blijkbaar had het niet mijn hoogste prioriteit.

 

Down under

Mijn keuze voor God , was niet een ‘pats-boem-moment’. Een moment dat me wel altijd bij zal blijven is dat ik op mijn 23e naar Australië ging en mijn buurmeisje– nog altijd een hartsvriendin- vroeg: ”Vind je het niet eng, zo alleen en zo ver weg?” “Nee”, antwoordde ik, “ik ga niet alleen, God gaat met me mee.” En dat heb ik ook echt zo ervaren. Aan de andere kant van de wereld ben ik voor het eerst in mijn leven echt de bijbel ingedoken. ’S Avonds las ik op mijn kamer regelmatig uit de bijbel en bad ik. Ondanks dat ik de bijbel een ontzettend moeilijk boek vond en er soms weinig van begreep, kwam dat zelfde gevoel van vroeger terug: Ik was niet alleen, Hij was bij me! Dat voelde ook ècht zo! In dat jaar waren er momenten dat ik me ontzettend zorgen maakte over één van mijn zusjes. Het liefst zou ik direct een vliegtuig naar Nederland pakken. Toch vond ik de rust terug door mijn zorgen in Gods handen te leggen. Terug in Nederland ging de zoektocht verder: een kerk, de Alphacursus en wat al niet meer. Samen met Christiaan, die ik net had leren kennen voordat ik naar Australië ging.

 

Moeder

God zegt in de Bijbel: "Bidt, en u zal gegeven worden; zoekt, en u zult vinden; klopt, en u zal opengedaan worden" (Mattheüs 7:7). En dat heb ik zelf ontdekt. Mijn vurigste gebeden waren in de tijd dat mijn moeder ziek was. Vanuit mijn tenen kwam het! Wat gunde ik haar meer tijd, meer gezondheid, meer geluk. Juist nu ze wat meer van het leven ging genieten ging ze zo achteruit. Gek genoeg heb ik nooit om genezing gebeden, maar dat ze de liefde van God zou ervaren. Dat haar hart daarvoor zou opengaan. Dat paradijs gunde ik haar als het eenmaal zover was. En hier verder leven in de overtuiging dat ik haar terug zou zien bij God, waar het zoveel mooier zal zijn dan in het mooiste sprookje, zou de grootste troost zijn als we dan toch afscheid moesten nemen. Het laatste jaar van haar leven ging ze, ondanks dat het fysiek zwaar was, met enige regelmaat mee naar de kerk. Ik zag dat het haar iets deed, maar recht op de vrouw af vragen of ze geloofde dat Jezus haar verlosser was? Dat Hij ook voor haar zonden aan het kruis was gestorven en dat door ‘simpelweg’ dat te geloven ze een kind van God zou zijn….  Dát durfde ik niet. Maar wat wilde ik graag weten of ze dit geloofde, òf dat ze het gewoon gezellig vond om met haar dochter op pad te gaan op zondagochtend?

Waar ik zo voor gebeden had gebeurde! Enkele weken voor ze overleed ging ze mee naar de kerkdienst en was ze getuige van een doop van een vrouw van haar leeftijd. Toen ze daarna vertelde dat ze dat ook wel zou willen was mijn gebed verhoord. In de nacht nadat mijn moeder was overleden speelde die vraag opnieuw door mijn hoofd. Was het wel echt zo? Of had ze dat in een opwelling gezegd? Ik kon het haar niet meer vragen, maar ik heb gebeden of God het me duidelijk wilde maken. De volgende ochtend ging ik naar het ouderlijk huis waar we bij elkaar kwamen. Toen ik mijn schoonzusje tegenkwam vertelde ze, zonder dat ze van mijn nachtelijke malen afwist, dat mijn moeder haar onlangs verteld had over een doopdienst bij ons in de kerk en dat ze dat zelf ook wel zou willen. God had mijn gebed opnieuw beantwoord.

 

Gedragen

Juist in die periode, het diepste dal in mijn leven, heb ik ten diepste ervaren wat het betekende om gedragen te worden door God. Gekke kerkwoorden vond ik dat altijd: Op het zwaarste deel van mijn pad hoefde ik het niet alleen te doen en droeg Hij mij! En ik zag dat Hij ook voor mijn thuiswonende zusjes zorgde: ze leerden Hem kennen en God voorzag in wat ze nodig hadden.

 

Ik weet dat het leven zonder God me goed beviel. Maar nu ik weet hoeveel ‘rijker’ het leven nu is…. Eigenlijk is het niet onder woorden te brengen hoe je leven verandert als je leeft in de zekerheid dat God er altijd voor je is en voor je zorgt. Hij met je meejuicht in je grootste vreugde en met je meehuilt in je diepste verdriet. Niet een theorie uit de bijbel maar voelbaar, merkbaar in mijn dagelijks leven.

 

Natuurlijk zou ik deze ‘rijkdom’  graag doorgeven aan de mensen die ik liefheb, maar waarvan ik weet dat ze Hem niet (willen) kennen. Wat ik doe? Ze hun eigen weg laten bepalen, daar heb ik niets over te vertellen. Ik bid voor ze. Ik hoop en bid dat God hun hart in vuur en vlam zet. Dat ze ooit zelf de woorden uit Mattheus 7:7 ter harte zullen nemen en deze ‘rijkdom’ zullen ervaren. Als ze zelf zullen zoeken, zal God zich laten vinden. Daar ben ik van overtuigd! '

 

> Terug

 

De Rank Utrecht  |  Intranet  |  Disclaimer  |  Giften  |  Sitemap  |

De Rank Leidsche Rijn